KANON VAN TILBURG ZWIJGT: GIO VOGELAAR BEËINDIGT LOOPBAAN

De ijshockeycarrière van Giovanni Vogelaar is ten einde. Op zondag 12 april 2026 speelde de man met het hardste schot in de Trappers-selectie zijn laatste officiële wedstrijd (7-2 nederlaag in en tegen Deggendorfer SC).

Opvallend genoeg is zijn afscheid niet ingegeven door fysieke klachten. Integendeel. Vogelaar is ervan overtuigd dat hij nog enkele jaren op topniveau had kunnen spelen. ‘Ik had makkelijk nog door kunnen gaan. Je kent me. Ik was een beetje lui en schaatste alleen als het moest’, grapt hij met een lach, vlak voordat hij vertrekt naar een voetbaltoernooi met oud-teamgenoten. Daarna volgt de serieuze noot. ‘Tweeëntwintig jaar lang draaide mijn leven, en dat van mijn familie, om ijshockey. Daar komt een keer een eind aan.’

Een extra seizoen hield hem nog even bezig. Toch woog uiteindelijk niet mee wat hij nog op het ijs kon betekenen, maar wat een nieuw jaar Oberliga-ijshockey zou vragen van hemzelf en zijn omgeving. ‘Wat voegt dat ene jaar dan nog toe? Weer mezelf thuis in honderdduizend bochten wringen? Nee, het is mooi geweest. Het is tijd voor een nieuwe start en rust.’

MEER TIJD

Met ‘thuis’ doelt Vogelaar op zijn ouders, zijn vriendin en zijn driejarige zoontje Dani. Jarenlang leefden zij mee met het ritme van trainingen, wedstrijden en eindeloze busritten door Duitsland. ‘Meer tijd voor mijn sociale leven is ook weleens lekker. Een keer niet een feestje hoeven af te zeggen.’ Het zijn woorden die illustreren hoeveel offers een bestaan als Oberliga-speler vraagt. Niet alleen van de speler zelf, maar ook van de mensen om hem heen.

Daarnaast wacht ook zijn werk. Als zelfstandig behanger combineerde Vogelaar jarenlang een volle werkweek met het leven van een topsporter. ‘Verre van ideaal natuurlijk, maar toch had ik het voor geen goud willen missen.’

PAPLEPEL

Het verhaal van Vogelaar begint in 2003 in Zoetermeer. Daar stapt hij als jonge jongen op skates. Niet veel later verruilt hij het asfalt voor inline-hockey en wordt al snel duidelijk dat hij over bovengemiddeld talent beschikt. ‘Dat heb ik waarschijnlijk van mijn moeder meegekregen. Zij speelde ijshockey in Den Haag. De passie voor het spelletje kreeg ik met de paplepel ingegoten.’

De overstap naar het ijs was vervolgens een logisch gevolg. Vanaf dat moment zijn zijn ouders zijn trouwste supporters. ‘Vanaf de dag dat ik bij de jongste jeugd in Zoetermeer tegen een puck aansloeg, zijn mijn ouders er altijd bij geweest. Ze hebben me in alles gesteund. Geloof me, ik ben daar ontzettend dankbaar voor. Ik ben net zo’n grote fan van hen als zij van mij.’

WENNEN

Dat Vogelaar uiteindelijk uitgroeide tot een van de gezichten van Tilburg Trappers, was allerminst vanzelfsprekend. In de zomer van 2014 hingen er een donkere wolken boven het Nederlandse ijshockey. Dordrecht Lions trok zich terug uit de Eredivisie, waardoor slechts een handvol clubs (Heerenveen, Geleen, Eindhoven, Tilburg en het Belgische Herentals) overbleef.

Op het laatste moment ontstond voor Heerenveen Flyers en Tilburg Trappers de mogelijkheid om toe te treden tot de Duitse Oberliga. Toen Heerenveen alsnog afhaakte, greep Vogelaar zijn kans. Samen met Levi Houkes, Mitch Bruijsten en Martijn Oosterwijk koos hij voor het avontuur in Tilburg. Begrijp me niet verkeerd, ik had het naar mijn zin in Thialf en had in Chris Eimers een uitstekende coach, maar ik wilde me als speler verder ontwikkelen. Onder Bo Subr, die ik kende van het CTO, wist ik dat ik die kans zou krijgen.”

Als jonge Hagenees moest hij wel even wennen in een overwegend Tilburgse kleedkamer. ‘Ik was toen ook al niet op mijn mondje gevallen, maar Diederick Hagemeijer en Ivy van den Heuvel zetten mij al snel op mijn plek. Zo hoort de hiërarchie ook te zijn. Als ik die gasten nu op een festival tegenkom, kunnen we daar smakelijk om lachen.’ Zoals om het verhaal van zijn niet gekregen nieuwe schaatsen. ‘Iedereen kreeg twee paar nieuwe schaatsen dus ik ging naar Guus Bakker om mijn bestelling door te geven. Hij bekeek mijn schaatsen uit Heerenveen en zei toen: ‘die kunnen nog wel een jaar.’ Einde gesprek.’

TILBURG WORDT THUIS

In de jaren die volgden groeide de liefde tussen de stad, de club en de verdediger. Zelfs nadat hij een seizoen voor EC Bregenzerwald in Oostenrijk had gespeeld, bleef de aantrekkingskracht van Tilburg groot. In november 2020 keerde hij terug naar Stappegoor, zonder financiële vergoeding. ‘Welke rol ik krijg, maakt me niet zoveel uit. Het gaat mij er vooral om dat ik weer het spel kan spelen dat ik altijd heb gespeeld.’ Dat gevoel veranderde nooit.

Wanneer Vogelaar terugkijkt op zijn periode in de Kruikenstad, overheerst vooral trots. Vooral de beginjaren in de Oberliga hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten. ‘Die eerste drie jaar waren onvergetelijk. Alles was nieuw. We wisten totaal niet wat we konden verwachten, maar werden wel drie jaar achter elkaar kampioen. Die momenten pakken ze me nooit meer af.’

Met zijn afscheid verliest Tilburg Trappers niet alleen een ervaren verdediger, maar ook een speler die jarenlang een vertrouwd gezicht was in de blauwgele defensie. Voor Vogelaar zelf breekt nu een nieuw hoofdstuk aan. Met meer tijd voor familie, zijn vriendin, vrienden en een zoontje dat zijn vader voortaan wat vaker thuis ziet.

Het ijs laat hij achter zich. De herinneringen niet.

Interview Peter van Raak