TIEN JAAR THUIS IN TILBURG: ‘IK BEN ALS MENS HET MEEST VERANDERD’

Sommige sportcarrières lijken voorbij voordat ze goed en wel begonnen zijn. Voor Max Hermens voelt dat niet anders. Toch staat de aanvoerder van Tilburg Trappers deze zomer stil bij een bijzondere mijlpaal. Het komende seizoen wordt alweer zijn tiende in het blauw-geel van de Tilburgse ijshockeytrots.

De 28-jarige aanvaller kijkt er zelf met enige verbazing naar. ‘De laatste twee seizoenen realiseer ik me steeds vaker dat het alweer mijn tiende jaar wordt. Het gaat ontzettend snel,’ vertelt Hermens. ‘Ik heb het hier enorm naar mijn zin, maar nooit verwacht dat ik op mijn achtentwintigste nog in Nederland zou spelen met zoveel vrienden om me heen.’

IN BALANS

Na negen seizoenen zou een buitenlands avontuur een logische volgende stap kunnen lijken. Hermens sluit die mogelijkheid niet uit, maar ziet tegelijkertijd de realiteit. Naast zijn sportieve verplichtingen werkt hij 38 uur per week als coördinator berijdersdesk bij Van Mossel. Ook zijn vriendin Sanne heeft een succesvolle loopbaan opgebouwd. Een verhuizing naar het buitenland is daardoor niet zomaar gemaakt.

‘Dan moet er echt ‘een perfect fit’ voorbijkomen,’ zegt hij. ‘In de Oberliga worden onze twee fulltime banen niet financieel gecompenseerd. Dan praat je eerder over DEL of DEL2. Voor een Nederlandse speler die als import geldt, is dat gewoon ontzettend moeilijk. Daarbij is mijn leven in balans: privé, beroepsmatig en sportief. En zoals al eerder gezegd, spelen voor Trappers en zijn legioen blijft speciaal!’

CAPTAIN TUSSEN ZIJN TEAMGENOTEN

Die woorden zeggen veel over de man die in de afgelopen jaren uitgroeide tot een van de gezichten van Trappers. Niet alleen vanwege zijn prestaties op het ijs, maar vooral door zijn rol binnen de kleedkamer. Dat zijn ploeggenoten hem hoog hebben zitten, bleek aan de vooravond van het afgelopen seizoen. Bij de stemming voor het aanvoerderschap werd Hermens unaniem gekozen als captain. Een eer, noemt hij het zelf nog altijd. ‘Het blijft speciaal om de ‘C’ te mogen dragen. Zeker wanneer jouw teamgenoten dat vertrouwen in je uitspreken.’

De rol brengt ook verantwoordelijkheden met zich mee. Als aanspreekpunt voor scheidsrechters komt de captain regelmatig in situaties terecht waarin communicatie essentieel is. Dat levert soms komische momenten op, want Hermens geeft eerlijk toe dat zijn Duits in de afgelopen jaren niet bepaald spectaculair is verbeterd. Met een lach vertelt hij hoe ploeggenoten als Ties van Soest, Dani Bindels en eerder Diego Hofland geregeld door hem werden ingezet voor gesprekken met de arbitrage. ‘Er is wederzijds respect en gelukkig mag het soms ook in het Engels. De meeste scheidsrechters kennen mij inmiddels en andersom. Natuurlijk heb je niet met iedereen dezelfde klik, maar dat is op de werkvloer in het bedrijfsleven vaak niet anders.’

NIET MINDER, WEL UITGESCHAKELD

Sportief gezien blijven Trappers en Max onverminderd ambitieus. Maar hij weet ook dat de concurrentie in Duitsland steeds sterker wordt. Sinds 2018 ging de Oberliga-titel ieder seizoen naar een club uit het Zuiden (Landshut (2019), Selb (2021), daarna achtereenvolgend Regensburg, Rosenheim, Weiden, Bietigheim en Memmingen afgelopen seizoen). Volgens de captain is dat geen toeval. ‘De budgetten liggen daar vaak aanzienlijk hoger. Die clubs hebben grotere stadions, meer traditie, grotere supportersscharen en daardoor meestal ook betere spelers.’

Toch weigert hij te geloven dat het verschil onoverbrugbaar is. De verloren play-offserie tegen Deggendorf knaagt nog altijd. ‘Die 4-1 einduitslag gaf naar mijn mening geen eerlijk beeld van de serie. In drie van de vijf duels vond ik ons zeker niet minder.’

ONTWIKKELEN & VERSTERKEN

Om het gat met de concurrentie te kunnen dichten, zal Trappers volgens Hermens slim moeten (blijven) opereren. ‘We hadden het eerder over hoe speciaal het is om captain van Trappers te mogen zijn. Maar mijn mooiste moment in deze heb ik nog niet beleefd. Ik wil net als Diederick (Hagemeijer) en Ivy (van den Heuvel) een keer als eerste die beker omhooghouden.’

‘De jeugdopleiding blijft belangrijk, maar we moeten ook creatief zoeken naar spelers met een Nederlands paspoort die in het buitenland actief zijn. Jongens als D’Artagnan Joly en Cedrick Andree brengen kwaliteiten die je niet zomaar in de CEHL of Eredivisie vindt. Geleen was de sterkste Nederlandse ploeg dit jaar, maar zonder groots te spelen, veegden we hen in de voorbereiding met 3-9 van het ijs.’

STILLE LEIDER & GANGMAKER

Waar Trappers vooruitkijkt naar nieuwe versterkingen, neemt de club tegelijkertijd afscheid van twee vertrouwde gezichten: Ties van Soest en Gio Vogelaar. Voor Hermens raakt dat afscheid verder dan alleen het sportieve plaatje. ‘Met het vertrek van die twee verliezen we niet alleen lengte en fysiek, maar ook twee geweldige persoonlijkheden. Stiekem hoopte ik dat ze nog een jaar zouden doorgaan. Maar ik heb respect voor hun beslissing. Dat moet geen makkelijke keuze zijn geweest want ze hielden van het spelletje.’

Over Van Soest spreekt hij met grote waardering. ‘Ties was een stille leider. Hij werkte hard, wachtte geduldig op zijn kans en heeft zijn plek volledig zelf afgedwongen. Hij bewaakte de balans binnen de groep en was zowel op als naast het ijs ontzettend belangrijk.’ Vogelaar vormde juist de andere kant van het spectrum. ‘Gio was allesbehalve stil,’ zegt Max lachend. ‘Hij bracht altijd energie en humor mee: een clown, maar op een goede manier. Ik ken hem al sinds zijn achtste. We hebben samen prachtige jaren beleefd bij het CTO. Bovendien had hij een schot waar veel keepers nachtmerries van kregen.’

KRITISCH

Ondanks zijn status binnen de ploeg kijkt Hermens met een kritische blik naar zijn eigen seizoen terug. Zijn oordeel is kort maar krachtig: ‘Ontevreden.’ De oorzaak lag volgens hem in een drukke zomer buiten het ijs. Midden juli kregen Sanne en hij de sleutel van hun nieuwe woning in Goirle. De daaropvolgende verbouwing slokte veel tijd en energie op.

‘Dat ging ten koste van mijn voorbereiding. Het was een bewuste keuze en absoluut niet erg, maar ideaal was het niet.’ Nu het huis af is, wil hij zich weer volledig richten op zijn sportieve doelen. ‘Ik wil iedere avond de beste versie van mezelf zijn. Daar hoort ook bij dat je traint als de beste.’

Voordat de voorbereiding echt begint, kiest hij eerst voor rust. Samen met zijn vriendin vertrekt hij naar Ibiza. ‘Niet om te feesten, maar juist om op rustige stranden te zitten en boeken te lezen.’

IMPACT MAKEN

Wie Max Hermens alleen kent van het ijs, ziet slechts een deel van het verhaal. Tien jaar geleden stapte Max Hermens als jonge, ambitieuze ijshockeyer het IJssportcentrum in Tilburg binnen. Inmiddels draagt hij drie jaar het aanvoerderschap van Trappers, maar ook een rugzak vol levenservaring. Want terwijl de aanvaller op het ijs uitgroeide tot de nummer 2 op de Tilburgse topscorerslijst in de Oberliga, voltrok de grootste ontwikkeling zich buiten de boarding. De angstaanvallen waarmee hij in zijn beginjaren worstelde, maakten langzaam plaats voor zelfvertrouwen en verbinding. ‘Destijds kampte ik met paniekaanvallen,’ blikt Hermens terug. ‘Gaandeweg heb ik geleerd hoe ik om moet gaan met mensen in de lounge, de pers en de fans.’ Juist daardoor draait het voor hem tegenwoordig om meer dan winnen alleen: om impact maken, op én buiten het ijs.

Het starten van zijn bedrijf (Max Performance Talks) sluit hier naadloos op aan. Na het verschijnen van zijn boek ‘The Art of Max’ werd hij gevraagd zijn levensverhaal te delen met jongeren die kampen met psychische problemen, verslavingen of gedragsproblemen. Sindsdien spreekt hij regelmatig bij jeugdkliniek Yes We Can in Hilvarenbeek. ‘Het is dankbaar werk. Ik probeer jongeren die tegenslagen ervaren te laten zien dat je altijd kunt blijven doorzetten. Wanneer het mij bij elke lezing lukt één persoon dit te laten inzien, ga ik met een tevreden gevoel naar huis.’

UITHANGBORD

Technisch manager René de Hondt is blij dat zijn aanvoerder zijn krabbel onder het nieuwe contract heeft gezet. ‘In Nederland zijn er niet zoveel jongens van zijn niveau. Verder is Max een leider in de kleedkamer en naar buiten toe een waardige vertegenwoordiger van Tilburg Trappers.’

Zo begint Max Hermens in augustus aan zijn tiende seizoen bij Tilburg Trappers. Als captain, ondernemer, spreker en partner. Maar bovenal als zichzelf, altijd en overal. ‘What you see is what you get.’ Voor Trappers is dat misschien wel precies de reden waarom Hermens na tien jaar het uithangbord van de club is.

Max heeft zijn contract met één jaar verlengd en staat nu tot de zomer van 2027 onder contract, met bovendien een optie voor nog twee extra seizoenen.