VINCE VAN DER REIJDEN KIJKT UIT NAAR EERSTE COMPETIEMINUTEN
Hij verhuisde op jonge leeftijd naar Duitsland om zijn ijshockeydroom na te jagen, groeide bij Krefeld uit tot captain van het U-20-team en maakte deze zomer de overstap naar Tilburg Trappers. De start van zijn nieuwe avontuur verloopt echter anders dan gehoopt. Door een lower body injury heeft Vince van der Reijden nog geen competitiewedstrijd kunnen spelen. Na bijna tien weken langs de kant te hebben gestaan, gloort er licht aan het einde van de tunnel. Tijd om nader kennis te maken met de 20-jarige aanvaller.
Op de zijkant van zijn rechterhand staat ‘Resilience’ getatoeëerd. Veerkracht. Een toepasselijke tekst voor iemand die de afgelopen periode behoorlijk wat geduld heeft moeten opbrengen. Toch is de tattoo niet speciaal met het oog op zijn blessure gekozen. ‘Nee, niet direct. Ik heb die al een tijdje. Sowieso heb ik de nodige tattoos. De eerste liet ik zetten toen ik zestien was en daar is het niet bij gebleven. Mijn onderbeen staat vol, net als mijn onderarm. Ook op mijn bovenbenen en rug heb ik tattoos. Ik vind het mooi!’
Dat Vince niet bang is om zijn eigen keuzes te maken, blijkt ook uit zijn loopbaan. Zijn overstap naar Tilburg is daarvan het meest recente voorbeeld. Maar om te begrijpen waar hij vandaan komt, moeten we eerst terug naar zijn jeugd.
AL VROEG OP SCHAATSEN
De liefde voor ijshockey zat er al vroeg in. ‘Toen ik tweeënhalf, drie jaar oud was, stond ik al op schaatsen’. Helemaal toevallig was dat niet. IJshockey zat namelijk al in de familie. Een achterneef uit Heerenveen speelde de sport en ook zijn tante was nauw betrokken bij het de sport met de gekromde stick en de zwarte rubberen schijf. ‘Zij had vroeger de imports in Heerenveen in huis. Mijn moeder ging daar kijken en zo is de liefde voor de sport ontstaan.’
Vince werd geboren in Bergen op Zoom. Zijn moeder Krystle, afkomstig uit Heerenveen, was voor haar werk bij Defensie in Woensdrecht terechtgekomen. Inmiddels werkt ze op de afdeling Financiën bij Defensie in Utrecht. Zijn vader Sander heeft eveneens een militaire achtergrond en is tegenwoordig werkzaam bij het Allied Joint Force Command van de NAVO in Brunssum.
Voordat ijshockey definitief zijn sport werd, probeerde Vince ook voetbal. Dat bleek echter geen gelukkige combinatie. ‘Ik kon mijn energie niet echt kwijt. Je staat toch veel stil. Voor een jongen die moeilijk stil kan zitten, gebeurde er gewoon te weinig.’ IJshockey bood precies wat hij zocht: snelheid, actie en voortdurend in beweging zijn.
ALLES OPZIJ VOOR HET IJSHOCKEY
De ontwikkeling van Vince kreeg al vroeg een flinke impuls. Hij trainde onder meer bij Gert Peeters, de vader van Senna Peeters, een Belg die tegenwoordig in Wenen speelt. Via Peeters kwam hij in contact met de jeugdopleiding van Krefeld. Hij mocht meetrainen en kon vrijwel direct aansluiten bij het team. Hij was pas tien jaar oud.
Aanvankelijk werd de afstand vanuit Bergen op Zoom overbrugd. Een halfjaar lang reed zijn moeder meerdere keren per week op en neer. Een pittige onderneming, zeker wanneer je bedenkt hoe het dagelijkse schema eruitzag. ‘Ik had tot drie uur school. Mijn moeder haalde me op, ik at en sliep in de auto. Als we in Krefeld aankwamen, ging ik direct het ijs op. Soms trainde ik zowel met de U-13 als de U-15. Dan waren we rond één uur ’s nachts weer thuis en om zeven uur ging de wekker opnieuw. Voor mijn moeder begon de dag vaak al om vier uur, omdat ze naar Utrecht moest.’
Het bleek op den duur niet vol te houden. Het gezin besloot naar Sittard te verhuizen, zodat Vince zijn basisschool in Nederland kon afmaken en de reistijd aanzienlijk korter werd. Later verhuisde hij zelf naar Krefeld. Eerst woonde hij in het jeugdinternaat van de club, daarna kreeg hij een eigen appartement.
Zijn ouders hebben daarvoor veel opgeofferd. Niet alleen tijd, maar ook geld. Hij spreekt er met grote dankbaarheid over. ‘Ik besef heel goed hoeveel mijn ouders voor mij hebben gedaan. Ze hebben auto’s opgereden en er is ontzettend veel tijd en geld in gaan zitten. In Duitsland is de contributie gelukkig stuk lager dan in Nederland doordat er veel sponsors zijn, maar sticks, uitrusting en alle andere benodigdheden kosten natuurlijk ook behoorlijk wat.’
ELMAR SCHMITZ
De jeugdopleiding van Krefeld staat in Duitsland hoog aangeschreven. De club behoort tot de betere opleidingsinstituten van het land en heeft door de jaren heen tal van spelers afgeleverd die inmiddels op een hoger niveau actief zijn.
Voor Vince was het een omgeving waarin hij zich uitstekend kon ontwikkelen. ‘Vanaf de U-7 wordt ijshockey in Duitsland al heel serieus genomen. Je traint drie keer per week en speelt twee wedstrijden in het weekend. Daarnaast trainde ik vanaf mijn zesde ook al off-ice bij Gert. Daardoor verliep de aansluiting bij de U-13 in Krefeld vrij gemakkelijk. Zelfs bij de grotere jongens van de U-15 kon ik me goed staande houden.’
Krefeld investeerde nadrukkelijk in de ontwikkeling van jonge spelers. In 2023 besloot de club vanwege de financiële situatie afscheid te nemen van het Oberliga-team om zich weer volledig op de jeugd en talentontwikkeling te richten. Voor de spelers van de U20 had dat ook voordelen. ‘Wij konden gebruikmaken van de uitrusting, faciliteiten en coaches van het Oberliga-team. Zo was Elmar Schmitz drie jaar lang mijn trainer. Zonder andere coaches tekort te willen doen, heb ik enorm veel aan hem te danken. Het is een ontzettend aardige man met wie je altijd kon praten. Hij probeerde je op alle mogelijke manieren te helpen, niet alleen op het ijs, maar zeker ook daarbuiten. Ik heb nog altijd contact met hem.’
Zijn ontwikkeling bleef niet onopgemerkt. Vince werd captain van het DNL-team van Krefeld en behoorde tot de dragende spelers. ‘Omdat ik er al zo lang zat, zagen ze me eigenlijk niet meer als ‘die Nederlander’. Ik was een van hen. Alleen mijn paspoort vertelde iets anders.’
Dat paspoort speelde uiteindelijk wel een belangrijke rol in zijn volgende stap.
DUITSER MET NEDERLANDS PASPOORT
Wie Vince hoort praten, zal weinig vermoeden van zijn jarenlange verblijf bij onze oosterburen. Zijn Nederlands is nog altijd dik in orde. ‘Ik ben volledig tweetalig. Duits voelt bijna als mijn moedertaal.’ Dat is niet zo vreemd. Toen hij op tienjarige leeftijd bij Krefeld terechtkwam, werd hij direct ondergedompeld in een volledig Duitstalige omgeving. ‘De opleiding was volledig in het Duits, dus ik moest wel. Daarbij spraken mijn teamgenoten nauwelijks Engels. Na drie maanden sprak ik al een behoorlijk woordje Duits.’
Maar beschouwt hij zichzelf een Nederlandse Duitser of een Duitse Nederlander? Hij moet even nadenken. ‘Pfoeh, dat is lastig. Het heeft vooral te maken met waar ik ben. Als ik een tijdje in Duitsland ben, merk ik dat ik weer in het Duits ga denken. Sterker nog: mijn telefoon staat zelfs op Duits.’ Dat hij zich in ons buurland bijzonder goed thuis voelt, blijkt wel uit het feit dat hij gestart is met de Duitse studie Sportwissenschaft en nadrukkelijk nadenkt over zijn leven na zijn actieve carrière. ‘Ik wil na mijn loopbaan graag een leven opbouwen in Duitsland. Het lijkt me mooi om straks als personal trainer aan de slag te gaan. Ook wat Nick Bergman bij ons doet als prestatiecoach vind ik enorm interessant.’
Een Duits paspoort zou zijn mogelijkheden op alle gebieden vergroten. Hij heeft de benodigde inburgerings- en taaltesten inmiddels gehaald, maar moet nog even geduld hebben. ‘Ik sta nu vierenhalf jaar ingeschreven in Duitsland. Een van de belangrijkste voorwaarden om voor een paspoort in aanmerking te komen, is dat je vijf jaar ingeschreven staat. Ik moet dus nog even wachten.’
GOED NAAR ZIJN ZIN
Omdat hij voorlopig nog als buitenlander wordt aangemerkt, waren zijn mogelijkheden op de Duitse ijshockeymarkt beperkt. Een langer verblijf bij Krefeld was lastig, omdat hij zonder Duits paspoort niet direct in aanmerking kwam voor een serieuze kans bij het eerste team. De keuze was uiteindelijk vrij overzichtelijk: aansluiten bij een team op het vierde Duitse niveau of de overstap maken naar Tilburg Trappers en in de Oberliga spelen. Die laatste mogelijkheid sprak hem direct aan. Zeker nadat hij in februari een week mocht meetrainen met het Oberligateam van Tilburg. ‘Via mijn agent en Elmar Schmitz kwam het contact tot stand. Dat beviel van beide kanten goed.’
Na afloop van de trainingsweek sprak hij met Danny Albrecht. ‘Hij gaf aan interesse te hebben, maar zei ook dat ik eerst het seizoen in Krefeld goed moest afsluiten. Nadat de play-offs van Tilburg voorbij waren, heb ik opnieuw contact opgenomen met René de Hondt. Toen was alles snel in kannen en kruiken.’ De overstap bevalt hem uitstekend. ‘Ik heb er absoluut geen spijt van. We hebben een leuke groep, een geweldige coach die jonge spelers echt een kans geeft, spelen vrijwel altijd voor een volle hal en staan bovenaan. Wat wil je nog meer?’
MARCO CAVALLERI
In Tilburg deelt Vince een appartement met ploeggenoot Marco Cavalleri. Een geslaagde combinatie, zo blijkt. ‘Marco is echt een hele leuke gast. Hij is een paar jaar ouder, maar daar merk ik niets van. We slapen alleen in onze eigen kamers. Verder doen we eigenlijk bijna alles samen. Films en series kijken, samen eten en ijshockeywedstrijden bekijken. We hebben het heel gezellig.’
Ook zijn studie moet ondertussen gewoon doorgaan. Dat vraagt om discipline, al helpt zijn huisgenoot daar op zijn eigen manier bij. ‘Marco is een fanatieke golfer. Als hij gaat golfen, duik ik de boeken in. Het vereist wel discipline. Natuurlijk sla ik weleens een dag over, want stilzitten is niet mijn ding. Zeker als Marco thuis is, ben ik wat sneller afgeleid….haha.’
Ook buiten het appartement kan Vince rekenen op belangstelling. Zijn ouders volgen de verrichtingen van hun zoon op de voet. ‘Zodra ik weer speel, zullen ze ongetwijfeld regelmatig op de tribune zitten. En dat geldt ook voor de uitwedstrijden in de buurt, zoals Neuwied, Duisburg en Herne. Volgens mij hebben ze in februari zelfs al een hotel in Erfurt geboekt, omdat ze daar nog nooit zijn geweest.’
Daarnaast is er nóg een familielid dat geen wedstrijd van hem wil missen: de broer van zijn moeder, Sander. Die woonde vroeger een tijdje bij het gezin in Limburg toen hij bij Roda JC voetbalde.’ Inmiddels woont hij op Aruba. Hij volgt me online en mist vrijwel niets. We hebben een heel sterke band en bellen vrijwel dagelijks. Hij vraagt hoe het met mijn blessure gaat en ik informeer hoe het met hem is. Tijdens de Deutschland Cup break heb ik hem bezocht. Ik zie hem eigenlijk niet echt als mijn oom, maar meer als een broer.’
Ook dichter bij huis heeft Vince fans. In Etten-Leur woont de beste vriend van zijn oom Sander, Tim. Samen met zijn dochtertje wil hij komen kijken. ‘Ze hebben zelfs al shirtjes besteld.’
‘TOEKIJKEN IS VERSCHRIKKELIJK’
Het enthousiasme waarmee Vince aan zijn nieuwe avontuur begon, kreeg in de voorbereiding een flinke knauw. Tijdens de laatste thuiswedstrijd van de oefencampagne tegen Corsaires de Dunkerque kreeg hij last van zijn been. Aanvankelijk leek het niet meer dan spierpijn, maar tijdens de daaropvolgende woensdagtraining moest hij voortijdig afhaken. Bijna tien weken lang houdt de vervelende kwetsuur hem inmiddels al aan de kant.
‘Echt verschrikkelijk. Na een tijdje leek het de goede kant op te gaan en ging ik weer het ijs op. Dat was een domme fout, want ik was eigenlijk nog niet klaar. Daardoor werd ik opnieuw teruggeworpen in mijn herstel. Achteraf had hij beter naar zijn lichaam moeten luisteren. Toch is dat gemakkelijker gezegd dan gedaan. Zeker wanneer je als nieuwkomer bij een club graag wilt laten zien wat je in huis hebt. ‘Het is mijn eerste jaar hier en ik wilde de mensen laten zien wat ik kan. Maar ik had geduld moeten hebben.’
De vraag wat de Tilburgse supporters van hem mogen verwachten, vindt hij lastig te beantwoorden. In Krefeld had hij immers een heel andere rol. ‘Daar was ik captain en een van de dragende spelers. Er werd van mij verwacht dat ik de ploeg op sleeptouw nam en voor goals en assists zou zorgen. De Oberliga is een stapje hoger. Maar in de voorbereiding ging het goed. Die wedstrijden hebben me ervan overtuigd dat ik het niveau aankan.’
RENTREE KOMT DICHTERBIJ
Gelukkig is er inmiddels licht aan het einde van de tunnel. Vince heeft de trainingen op het ijs hervat en merkt vooruitgang. Samen met Albrecht en fysiotherapeut Ronald Jansen is een plan opgesteld om zijn terugkeer zorgvuldig op te bouwen. Een rentree dit weekend behoort tot de mogelijkheden. Het zou voor de aanvaller een welkome beloning zijn na een lange periode van geduld en hard werken. ‘Ik hoop zo snel mogelijk weer ijsfit te zijn. Dat betekent vooral veel schaatsen. Niet het leukste om te doen, maar het hoort erbij.’
Daarna wil hij aanknopen bij de vorm die hij tijdens de voorbereiding liet zien. ‘Het is aan mij om het aan Danny te laten zien. Als je goed speelt, krijg je vanzelf kansen. Zo is hij wel.’
Het woord op zijn rechterhand krijgt daarmee misschien toch nog een andere betekenis. Niet omdat het speciaal voor deze blessure is gekozen, maar omdat veerkracht inmiddels een belangrijk onderdeel van zijn jonge loopbaan is geworden. Na een lange weg vanuit Bergen op Zoom, via Krefeld, staat Vince van der Reijden aan de vooravond van een nieuw begin in Tilburg. En daar kijkt hij reikhalzend naar uit.
Door Peter van Raak - Foto Anna Lammerts van Bueren